Vaiṣnava Dharma

Pic: Dalai Lama Miniguide

Pengenalan

Betara Visnu

Cawangan Vaiṣnava Dharma



Tilaka Vaiṣnava

Teladan Brahmana Sudama

Persembahan Sudama lebih Agung

 

Ramai orang kata, Kresna tidak berkawan dan tidak bermusuh. Jadi, bagaimana pula baginda sebagai seorang raja mencemar duli di gerbang istana baginda untuk menjemput rakan baginda, Sudama? Sudama merupakan seorang Brahmana miskin. Beliau itu kawan rapat dengan begawan Kresna semenjak kecil lagi. Kenapa baginda memberi Sudama seluruh kemewahan loka ini sebagai membalas segenggam nasi yang dihadiahi oleh Sudama miskin itu kepadanya? Bukankah ini menunjukkan yang baginda pun berkawan?

Ia bukan mitrabhava yang istimewa, tetapi cuma sekadar mitrabhava. Di sini pun, pemikiran kita muncul seperti pemahaman kita juga. Mungkin kita nampak bahawa membalas hadiah segenggam beras dengan kemewahan seluruh loka itu seperti melampau. Namun, kita terlupa pula bahawa betapa sukarnya Sudama yang miskin itu hendak memberikan segenggam beras sebagai semahan untuk kawannya, Kresna berbanding dengan Kresna yang memberi kemewahan itu dengan mudah. Sudama itu sudahlah fakir lagi miskin, beras itu pun merupakan barang mewah untuknya. Selain itu beliau turut berhadapan dengan rasa rendah diri dan malu!

Oleh itu, Kresna sangat memahami keadaan kawan baiknya itu. Semahan itu dipandang oleh baginda dengan penuh hormat dan penting. Berbeda dengan kita ini. Kita cuma melihat kepada kuantiti barangan, bukannya semangat dan kualiti di sebalik bahan tersebut. Kita tak sedar bahawa begitu sukar sekali seorang Brahmana yang hidup begitu sederhana untuk mengumpulkan segenggam beras berbanding dengan Kresna, seorang raja yang memberi persembahan kembali dengan begitu mudah. Begawan Kresna tidak berlebih-lebihan pun membalas persembahan Sudama, sebaliknya baginda cuma memberi balas hadiah kawannya saja. Kita pun boleh melihat juga, baginda Kresna pun masih belum berpuas hati lagi dengan persembahan kembali baginda kerana baginda berasa baginda boleh berbuat dengan lebih baik lagi.

Persembahan Sudama itu sebenarnya jarang-jarang sekali. Beliau itu hidup melarat. Pada pandangan kita, Sudama lah sahabat yang terbaik. Begawan Kresna pula sangat memahami, jadi baginda bukan seorang yang menentang persahabatan! Baginda itu seperti sebuah lembah yang menggemakan panggilan kita yang sekali itu dengan tujuh kali gema. Sebuah lembah itu tidak menunggu panggilan kita dan tidak pula berkewajiban untuk memberi maklumbalas kepada kita. Namun sudah fitrahnya begitu untuk menggemakan panggilan kita tujuh kali. Perbuatan begawan Kresna itu berakar dari sifatnya sendiri. Baginda cuma membalas kasih sayang sahabatnya yang luarbiasa itu.

Tujuan Sudama pergi ke istana Kresna bukanlah untuk meminta apa-apa. Beliau cuma ingin menyatakan kasih sayang persahabatan beliau kepada Kresna. Walaupun miskin papa, namun beliau masih lagi membawa persembahan untuk kawan lamanya itu. Umumnya diketahui, orang miskin itu cuma menerima saja. Jarang memberi. Namun, di sini, Sudama sendiri membawa persembahan. Persembahan tersebut ikhlas dan bukan untuk meminta balasan. Beliau tidak pergi untuk mengemis di istana Kresna!!! Bila seorang fakir itu memberi persembahan, maka pastilah kekayaan hatinya itu tidak boleh ditandingi oleh kekayaan seluruh loka pun.

Selalunya seorang miskin itu meminta kepada yang kaya. Itu biasa saja. Namun bila orang miskin memberi pula, maka besar maknanya. Sudama miskin membawa tandul (bertih beras) untuk kawannya dari jauh. Beginilah kasih seorang kawan. Persembahan itu bukannye penting sangat besar atau kecilnya. Ingatan dan kasih itu yang penting. 

Marilah memahami aspek cinta kasih ini. Cinta itu cuma memberi dan memberi. Ia tak pernah puas memberi. Tiada sempadan dalam cinta kasih. Cinta sentiasa menaburkan persembahan namun sentiasa malu kerana berasa persembahannya itu tidak mencukupi. Jika tuan beritahu seorang wanita itu bahawa dia itu sudah berusaha keras demi anaknya itu lalu dia mengiyakan pujian tersebut maka dia itu cuma seorang pengasuh saja. Jika dia itu sebenar-benar ibu, maka mestilah dia spontan berkata, "Saya cuma mampu memberi sedikit saja, banyak lagi yang belum terlaksana." Seorang pengasuh itu menyedari segala perbuatannya itu demi anaknya, namun seorang ibu itu sedar mengenai perkara yang belum diperbuat untuk kebaikan anaknya itu. Jika seorang ibu itu asyik membesarkan pengorbanannya itu demi anaknya, maka dia itu cuma seorang pengasuh saja. Bukannya seorang ibu. Cinta itu mengenai perkara yang belum pernah diperbuat semasa bersama mereka yang dikasihi.

Sudama mengetahui bahawa Kresna itu serba cukup, baginda itu seorang raja. Namun, beliau bimbang dengan persembahan beliau itu. Sebelum meninggalkan rumah, isteri beliau pernah berkata, "Sahabat mu itu seorang raja, jangan lupa untuk membawa kembali hadiah dari baginda". Sudama membawa persembahan namun tidak meminta balasan demi cinta kasihnya kepada sahabat beliau. Bila bertemu Kresna, beliau ragu-ragu untuk menyampaikan persembahan tersebut. Beliau menyembunyikan bungkusan bertih beras itu.

Cinta itu bukan mengenai pemberian biasa saja. Ia suka memberi dalam diam-diam. Jadi, Sudama ragu, beliau pun menyembunyikan bungkusan sembahannya dari Kresna. Beliau ragu itu bukan kerana sembahannya itu cuma bertih beras dan bahan itu tidak berharga. Beliau akan tetap ragu juga walaupun beliau membawa sebutir permata untuk sahabat baiknya itu. Cinta bakti tidak pernah berkompang keliling kampung mengenai pemberiannya biar diketahui ramai. Perbuatan begitu menunjukkan keegoan!

Oleh itu, Sudama pun ragu-ragu dan takut. Ia sesuatu yang jarang sekali terjadi. Yang menariknya itu, begawan Kresna terus saja bertanya oleh-oleh apa yang dibawa oleh sahabatnya itu? Kresna pun memahami bahawa cinta itu adalah mengenai memberi, bukan meminta dan mengambil. Tapi, kebijaksanaan baginda itu turut mengesan bahawa cinta itu adalah malu dan berahsia. Baginda tidak henti-henti bertanya mengenai oleh-oleh sehingga diragutnya bungkusan beras itu dari tangan kawan lamanya itu.

Sungguh menakjubkan sekali pekerti begawan Kresna kita. Baginda terus saja memakan bertih beras yang dibuka dari bungkusan Sudama itu. Namun, begitu lah caranya cinta kasih. Kita terkejut ini pun disebabkan oleh cinta kasih semakin menghilang dari muka bumi ini. Marilah memberi kasih dan menerima kasih dengan penuh bakti dan ikhlas. Terima kasih tuan-tuan budiman demi kesudian singgah ke gubuk kita ini... Hari Om Namah!

Ajamila Brahmana Berdosa

Dalam Bhagawata Purana, diceritakan mengenai cetera Ajamila yang dibesarkan menurut kepada adat-istiadat Brahmana. Dia dilatih sebagai seorang Brahmana dan mempunyai seorang isteri yang baik dan taat beragama.

Namun, suatu hari, dia keluar ke padang mengutip bungaan bagi memuja dewata, dia ternampak seorang Sudra mabuk dan seorang pelacur sedang berpelukan dengan ghairah. Ajamila berasa tertarik dan bernafsu melihat hal itu, maka pikirannya pun mula terikat kepada wanita pelacur tersebut. Dalam Bhagawata Purana tersebut bahawa jika seorang itu merenung kepada bahan deria, maka dia akan tersangkut kepadanya. Walaupun Ajamila adalah seorang Brahmana yang dilatih dengan tegas namun dia mula terikat dengan deria apabila dia melihat lelaki dan wanita itu terlibat dalam kegiatan nafsu berahi.

Berikutannya, dia mengambil pelacur itu untuk menjadi pembantu rumahnya. Akhirnya dia mula lupa diri dan meninggalkan keluarganya, isteri serta anak-anak pergi kepada pelacur itu. Disebabkan hubungan berahinya dengan pelacur itu, dia telah kehilangan semua ciri-ciri kebaikan dalam dirinya dan keturunannya. Dia menjadi seorang penyamun, seorang penipu, pemabuk dan juga pembunuh. Dia terlupa langsung bahawa dia itu adalah seorang Brahmana dan dilatih hidup sebagai Brahmana. Hidupnya hancur terus! 

Ajamila jatuh dari kedudukan Brahmana dan dia melahirkan ramai anak haram bersama dengan pelacur. Sehingga hampir ajalnya ketika berusia 80 tahun, dia masih lagi berhubungan berahi dan membiakkan anak haram. Semasa ajal menjelma, dia mula memanggil anak manjanya bernama Narayana. Narayana merupakan nama lain bagi dewa Wisnu atau Begawan Kresna. Tatkala itu, Yamaduta menjelma di biliknya. Mereka mengikat roh Ajamila dan menyediakannya untuk diadili oleh Yamaraja. Ketika itu juga, disebabkan dia memanggil nama Narayana, maka muncul Wisnuduta di situ.  

Para Yamaduta berasa terkejut lalu mempersoal, "Kenapa tokoh-tokoh gemerlapan dan indah ini muncul di sini memeriksa tindakan kita? Tugas kita ini memang membawa pendosa ke Yamaraja supaya dihukum. Kemudian mereka akan diberikan tubuh kasar semula di kehidupan mendatang supaya mereka merasai kesan perbuatan dosa mereka". Lalu tercetuslah perbincangan antara para Yamaduta dengan Wisnuduta. Penyelesaiannya, walaupun Ajamila itu pendosa sepanjang kehidupannya lalu melepaskan kehidupan berbaktinya kepada agama, kepada keluarga dan membiakkan anak-anak haram, dosanya itu disucikan pada saat dia menyebut nama dewa Wisnu.

Jika sekali sahaja sebutan empat suku kata "Na-ra-ya-na" boleh mengubah kehidupan selepas kematian, betapa lagi besarnya jika seseorang itu dapat menjalani kehidupan aryadharma dengan jayanya sambil mengingati Nya? Hal ini lah yang ditonjolkan dalam cetera Ajamila.  Pada saat dia meninggalkan segalanya yang mengikatnya pada keduniaan itu, dia pergi lah ke Benares, lalu menjalani tapa semadhi dan pada kalanya itu sampai ke Waikuntha.

Wajar diperhatikan bahawa, pendosa itu diberikan peluang membetulkan dirinya dan oleh itu dia boleh hidup dengan kehidupan aryadharma sebelum mencapai keselamatan. Bukanlah pendosa itu mendapat anugerah kerana menyebut nama-Nya ketika ajalnya sebaliknya karma baik sebelumnya itu lah yang membantunya mengingati semula siapa dirinya dan membawanya kembali ke kedudukan sebelumnya. Namun, perlulah seseorang berusaha dahulu menjalankan karma yang baik sebelum menerima keselamatan.

Aashai Mukam

Lagu ini merupakan nyanyian ditujukan kepada dewa Kannan atau dewa Kresna. Lagu ini merupakan bahagian dari Kannan Paattu dari Bharati. Tajuk lagi ini yang penuhnya adalah ஆசை முகம் மறந்து போச்சே Aashai Mukam Marandu Poochai.

Ilham penterjemahan lagu ini merupakan antara gabungan hakikat dan cereka tentang Bharathi oleh Suchi dalam masukan "Muka Kekasih yang Dilupakan" dengan latarbelakang ingatan sedih yang mungkin didasarkan oleh Bharathi yang berasa sedih kerana langsung tidak dapat menggambarkan wajah ibunya sendiri yang lama sudah meninggalkan dunia...

கண்ணன் பாட்டு - பாரதியார்
கண்ணன்-என் காதலன்

பிரிவாற்றாமை

ஆசை முகமறந்து போச்சே-இதை
ஆரிடம் சொல்வேனடி தோழி?
நேச மறக்கவில்லை நெஞ்சம்-எனில்
நினைவு முகமறக்க லாமோ?

கண்ணில் தெரியுதொரு தோற்றம்-அதில்
கண்ண னழகுமுழு தில்லை;
நண்ணு முகவடிவு காணில்-அந்த
நல்ல மலர்ச்சிரிப்பைக் காணோம்

ஓய்வு மொழிதலுமில்லாமல்-அவன்
உறவை நினைத்திருக்கும் உள்ளம்
வாயு முரைப்பதுண்டு கண்டாய்-அந்த
மாயன் புகழினையெய் போதும்.

கண்ணன் புரிந்துவிட்ட பாவம்-உயிர்க்
கண்ண னுருமறக்க லாச்சு;
பெண்க ளினத்திலிது போல-ஒரு
பேதையை முன்புகண்ட துண்டோ?

தேனை மறந்திருக்கும் வண்டும்-ஒளிச்
சிறப்பை மறந்துவிட்ட பூவும்
வானை மறந்திருக்கும் பயிரும்-இந்த
வைய முழுதுமில்லை தோழி!

கண்ணன் முகமறந்து போனால்-இந்தக்
கண்க ளிருந்துபய னுண்டோ?
வண்ணப் படமுமில்லை கண்டாய்-இனி
வாழும் வழியென்னடி தோழி?

Kerisauan Berpisah

Wajahmu yang tercinta, langsung tiada bayangan dalam ingatanku

Kepada siapakah patut aku menyesali bertangis wahai yang tercinta?

Hati ini tiada melupakan langsung cinta ini

Namun tiada teringat langsung rupamu ini dan mengapa???

Mata melihat kepada rupa yang satu, di mana

Keindahan Sang Kanna tiada tertumpah

Melihat dengan upaya mungkin mencari yang dekat

Mencari senyuman berkembang tiada terdapat

Terseksa tiada rehatnya walau sebentar terjelma

Mengingati hati ini, kerana ikatan

Dan melihat kepada bibir mengucapkan

Pujian pemikat, terus

Dosamu Kanna

Membuat aku melupakan rupamu di dunia ini

Kewanitaan, benarkah mereka itu

melihat engkau dengan pandangan tiada berdosa?

Amrit tidak dihirup oleh sang lebah

Bungaan berkembang tiadalah mengetahui cahaya gemilang

Tumbuhan tidak melihat ke langit

Tiadalah wujud dalam dunia, aduhai!

Wajah Sang Kanna semakin menghilang

Tiadakah mereka mengerti menggunakan mata itu?

Tiadakah gambaran untuk dilihat?

Untuk dipandang sekana hidup? Bagaimana patut ku perbuat?

Penyanyi lagu ini adalah anak gadis dari Amerika Serikat bernama Vidya Vandana, seorang lagi tiada aku ketahui namanya. Pemain bunyian pula bernama Shankar Tucker yang belajar bunyian Hindu di India Selatan. Sebutan mereka menurut kepada sebutan orang Brahmana Tamil dari puak Iyyer.

Ajaran Falsafah Ramakrishna

Ramakrishna dalam kesurupan Bhava Samadhi disokong di belakang oleh anak saudaranya Hridaya di rumah Keshab Chandra Sen sambil dikelilingi pengikut Brahmo

Ramakrishna merupakan seorang guru Hindu yang terkenal kerana penggunaan bahasa Benggali nya yang biasa-biasa sahaja dan sering menceritakan cetera-cetera dan perumpamaan. Antara ajaran yang disampaikan beliau termasuklah kesedaran tentang Tuhan sebagai tujuan utama kehidupan, meninggalkan Kamakanchana, persefahaman antara agama dan Jiwa itu Siva. Kunci asas kepada ajaran beliau termasuk lah kesatuan dalam kewujudan dan kesatuan serta kebenaran semua agama. 

Kesedaran Tentang Tuhan

Ramakrishna menegaskan bahawa kesedaran tentang Tuhan itu tujuan utama hidup semua kehidupan. Pengalaman kerohaniannya melalui agama-agama yang berbagai membawa beliau bahawa agama yang berbeza-beza itu bermaksud untuk mencapai pengetahuan mutlak dan kenikmatan rohaniah. Agama yang berbeza itu tidak boleh menyatakan keseluruhan kebenaran mutlak sebaliknya menjelaskan aspek-aspek kebenaran mutlak. 

Kama Kanchana

Beliau mengajarkan bahawa benda yang asas mengikat dalam kehidupan manusia adalah kama kanchana iaitu nafsu serakah dan emas. Apabila bercakap kepada orang lelaki pula, beliau akan mengingatkan mereka kepada kamini kanchana atau nafsu terhadap wanita dan emas.

"Melalui disiplin dari amalan berterusan ini seseorang mampu untuk mengelakkan terikat kepada wanita dan emas. Ini lah yang diajarkan oleh Gita. Melalui amalan, seseorang itu mampu memperolehi kuasa minda yang luarbiasa. Kemudian apabila seseorang itu dapat menguasai anggota deria nya dan mengawal kemarahan, nafsu serta kesukaan. Maka dia sudah bersikap seperti seekor kura-kura yang akan menarik masuk ke dalam cengkerangnya semua anggotanya di luar. Kamu tak akan dapat menarik anggota itu keluar walaupun ia ditetak dengan kapak. Mengenepikan wanita (nafsu) dan emas itu lah sebenar-benarnya penolakan".

Apabila berucap kepada wanita-wanita, beliau mengingatkan wanita-wanita tentang purusha kanchana yang bermaksud lelaki dan emas. Gauri Ma yang merupakan seorang murid terkenal beliau berkata bahawa:

"Beliau ada menyampaikan amaran bahawa emas dan nafsu berlebihan terhadap lelaki itu berbahaya terhadap kegembiraan hidup. Tapi beliau bukan lah menentang wanita. Beliau hanya menasihatkan orang-orang yang terlibat dengan kehidupan pertapa supaya menjaga diri mereka daripada pukauan kecantikan tubuh badan yang menggiurkan yang menaikkan nafsu syahwat. Beliau juga berkata perkara yang sama kepada kaum wanita. Pesanan beliau adalah menyeluruh untuk golongan lelaki dan perempuan yang terlibat dalam pertapaan. Kehidupan beliau sendiri tidak melibatkan nafsu syahwat sebaliknya beliau juga bersimpati kepada kaum wanita dan sangat menghormati kaum wanita". 

Avidyamaya dan Vidyamaya

Penganut Hindu yang mengikut ajaran Ramakrishna mempercayai bahawa kesedaran nirvikalpa samadhi Ramakrishna membawa beliau kepada pemahaman kepada dua bahagian maya yang dirujuk sebagai avidyamaya dan vidyamaya. 

Beliau menerangkan bahawa avidyamaya mewakili kuasa gelap yang wujud dalam ciptaan misalnya nafsu, kehendak jahat, ketamakan, syahwat dan kekejaman yang semuanya menyebabkan manusia tersangkut pada lapangan kesedaran rendah. Kuasa-kuasa ini lah yang bertanggungjawab memerangkap manusia dalam pusingan kelahiran dan kematian. Ia mesti dilawan dan dihapuskan. 

Vidyamaya sebaliknya pula mewakili lapangan kesedaran tinggi dalam ciptaan seperti kebijaksanaan rohaniah, kualuti-kualiti pencerahan, kebaikan, kemurnian, cinta dan kebaktian yang mengangkat manusia ke lapangan kesedaran tinggi.   

Muhibah Antara Agama

Ramakrishna mengiktiraf perbezaan antara agama tapi menyedari bahawa tujuan agama-agama tersebut adalah sama pada akhirnya walaupun ada perbezaan. Jadi agama-agama tersebut adalah berlaku dan benar kepada penganutnya.  

Amiya P. Sen menulis bahawa asas kebaktian yang mendalam dan kepercayaan terhadap Tuhan menyebabkan ajaran falsafah beliau kelihatan sejagat dan bukan sempit menurut adat-istiadat. Sejarawan British yang terkenal Arnold J. Toynbee menulis: "... prinsip-prinsip pegangan Mahamatma Gandhi berkenaan ahimsa dan pengakuan Sri Ramakrishna tentang hubungan muhibah antara agama: di sini kita ada sikap dan semangat yang boleh menyebabkan manusia untuk bertumbuh bersama-sama menjadi satu keluarga dan dalam era bom atom ini, ini juga lah jalan lain untuk menghancurkan diri kita". 

Berkenaan hal ini, Ramakrishna berkata: 

"Aku sudah mengamalkan semua agama dari ajaran agama Kehinduan, Islam dan Kristian. Dan aku sudah menurut kepada jalan-jalan berbeza dalam aliran agama orang Hindu. Aku dapati bahawa itu lah juga Tuhan yang sama yang mana mereka semua melangkah menuju-Nya walaupun berbeza jalan. Kamu cuba sendiri lah semua kepercayaan dan lintasi sekurangnya sekali semua jalan ini. Di mana-mana aku melihat pun, manusia bergaduh bertengkar atas nama agama. Hindu, Islam, penganut aliran Brahma, penganut aliran Vaishnava dan lain-lain. Tapi mereka tidak lah merenung bahawa Dia yang dipanggil Krishna itu jua lah yang dipanggil sebagai Siva. Yang membawa nama kuasa-kuasa asas iaitu Jesus dan Allah sebagaimana juga Rama dengan seribu nama nya...".

Bhawuk dalam jurnal ilmiahnya Pengaruh Budaya terhadap Kekreatifan: Kes Kerohanian Orang Hindu menulis bahawa sumbangan Ramakrishna terhadap kemanusiaan nampak lebih bermakna kepada dunia terutamanya selepas peristiwa pengeboman Pusat Dagangan Dunia pada 11 September di Amerika Serikat. Bhawuk menulis bahawa bukan Islam lah seharusnya dipersalah atas kejadian buruk itu. Begitu juga dengan agama lain pun tak patut dipersalah atas tindakan keganasan manusia kerana kehidupan Ramakrishna mengisytiharkan bahawa semua agama itu membawa manusia menuju kepada Tuhan yang sama".

Jiwa itu Siva

Ramakrishna membuat pengisytiharan bahawa jatra jiwa tatra siva yang bermaksud bahawa di mana sahaja ada hidupan di situ lah dewa Siva. Ungkapan ini berasal dari pandangan hakikat ajaran falsafah Advaita. Ini mengajar murid-murid nya bahawa: "jive daya noy, shiv gyane jiv seba" yang bermaksud bukan lah kebaikan terhadap hidupan akan tetapi berkhidmat kepada hidupan seperti Siva sendiri.

Menurut cendekiawan, Vivekananda mendapat ilham dari ungkapan ini dan berusaha untuk terlibat dalam kegiatan kemasyarakatan seperti membantu mangsa bencana kebuluran, mengekalkan rumah anak yatim, membuka pusat latihan, pusat pendidikan, pusat kesihatan dan sebagainya. Hal ini terserlah dalam ungkapan: "Ke mana harus kamu pergi mencari Tuhan? Bukan kah melalui orang miskin ini, melalui yang terseksa, yang lemah dan yang baik hati? Kenapa tidak puja (hormat) mereka dahulu?... Biar mereka ini menjadi tuhan kamu..." Ramakrishna tidak lah terlibat secara langsung dalam kegiatan kemasyarakatan, sebaliknya mengamanahkannya kepada ketua kepada pelajar-pelajarnya iaitu Vivekananda. 

Ramakrishna walaupun bukan merupakan seorang ahli falsafah terlatih namun mempunyai deria pemahaman untuk memahami konsep-konsep rumit dalam falsafah. Menurutnya, Brahmanda iaitu jagat yang nampak dan jagat-jagat lain hanya merupakan buih-buih sahaja. Buih-buih ini keluar dari Brahman yang merupakan lautan tak berpenghujung kepada kebijaksanaan. 

Seperti juga yang dilakukan oleh Adhishankaracharya lebih seribu tahun lalu, Ramakrishna menyuburkan kembali agama Hindu yang terlalu ketat dengan upacara berlebihan dan diselubungi dengan kepercayaan karut dalam abad ke-19. Hal ini menjadikan agama Hindu lebih bersedia untuk dicabar oleh agama Islam atau agama Kristian dan melalui zaman suram pada era moden. Berbeza pula daripada Adhishankaracharya, beliau mengembangkan wacana tentang kelahiran kesedaran selepas semadi yang dijelmakan dalam dunia kejadian yang diterangkan dalam konsep vignana. Ketika beliau menegaskan tentang kesahihan Advaita Vedanta tanpa terganggu gugat, beliau turut menyatakan bahawa: "aku menerima nitya dan lila sebagai Yang Mutlak dan Saling Berkaitan".

Perumpamaan

Perumpamaan merupakan antara bahagian terpenting dalam ajaran Ramakrishna. Seperti juga Jesus, Ramakrishna menyampaikan pesanan kerohanian dan akhlak melalui cetera dan perumpamaan.

1. Perumpamaan tentang Bakti yang Terbaik

Satu ketika dahulu pemikiran masuk lah di tengah-tengah hati Narada dan beliau terpikir bahawa tak ada pun bakti yang terbaik sepertinya. Tuhan yang mengetahui isi hati Narada berkata: "Wahai Narada, pergi kamu ke tempat sekian... sekian... Di sana ada seorang yang sangat berbakti sekali kepada ku. Pergi kenali nya sebab sangat bakti sekali dia itu". Narada pun pergi ke situ dan menemui seorang petani yang bangun awal-awal pagi menyebut nama Hari sekali sahaja. Kemudian dia mengangkat cangkul lalu keluar dan menggembur tanah seharian. Malam nya pula dia masuk tidur lalu menyebut nama Hari sekali sahaja. Terdetik dalam hati Narada, macam mana orang sebegini begitu berbakti kepada Tuhan? Nampak dia sibuk sahaja dengan kerja duniawi dan tak ada sebarang tanda pun menunjukkan dia seorang yang alim lebih dari aku. Kemudian Narada pulang menemui Tuhan dan menceritakan apa yang difikirkannya tentang lelaki itu. Tuhan berkata: "Narada, ambil cawan minyak ini dan pergi keliling kota. Nanti pulang semula dengan cawan itu. Jaga-jaga juga jangan sampai minyak dalam cawan tu tumpah setitik pun!" Narada pun berbuat seperti yang disuruh. Bila pulang semula Tuhan tanya kepada nya: "Baik Narada, betapa kali kamu mengingati Aku semasa kamu berjalan mengelilingi bandar?" Narada menjawab: "Tidak sekali pun, Tuhan. Bagaimana aku hendak mengingati Mu sedangkan aku berjaga-jaga mengelakkan minyak yang begelora semasa aku berjalan tadi tumpah". Tuhan kemudian berkata: "Minyak dalam cawan ini pun mengalihkan tumpuan kamu dari Aku sampai kamu lupa menyebut Nama Aku. Cuba kamu ingat kembali lelaki petani kampung yang kamu katakan tidak begitu alim itu pun mampu mengingati aku sebanyak dua kali sehari walaupun menanggung beban menyara keluarga".    

2. Perumpamaan Tentang Pendita Tak Pandai Berenang

Beberapa orang lelaki merentasi sungai Gangga dengan sebuah sampan. Seorang dari mereka adalah pendita yang menunjuk-nunjuk tentang kebijaksanaannya sambil berkata bahawa dia memperlajari banyak jenis kitab seperti veda-veda, vedanta dan enam falsafah. Kemudian dia bertanya penumpang sebelahnya: "Kamu tahu Vedanta?" Jawab orang itu: "Tidak, tuan dihormati". "Sangkhya dan Patanjali?" Tanya nya lagi. "Tak tahu tuan." "Pernah baca sebarang falsafah?" "Tak juga, tuan" Pendita bercakap panjang lebar benda-benda yang tak satu pun difahami orang dan penumpang itu diam sahaja. Apabila guruh berdentum kuat, kapal tersebut hampir tenggelam dalam air sungai bergelora. Penumpang yang ditanya tadi bertanya: "Tuan tahu berenang?" Jawab pendita: "Tidak!" Penumpang tadi menyambung: "Saya memang tak tahu Patanjali atau Sangkhya tapi saya tahu berenang."